بیماری نقص ایمنی اکتسابی (ایدز)؛ علائم، انتقال و درمان

بیماری نقص ایمنی اکتسابی(Acquired Immunodeficiency Disease) ، که به اختصار ایدز (AIDS) نامیده می‌شود، یکی از مهم‌ترین چالش‌های بهداشتی در سطح جهان است. این بیماری توسط ویروس HIV (ویروس نقص ایمنی انسانی) ایجاد می‌شود و با تضعیف سیستم ایمنی بدن، فرد را در برابر عفونت‌ها، بیماری‌ها و حتی سرطان‌ها آسیب‌پذیر می‌کند. با وجود اینکه تاکنون درمان قطعی برای HIV و ایدز وجود ندارد، پیشرفت‌های علمی در زمینه درمان‌های ضد رتروویروسی (ART) موجب شده است که افراد مبتلا به این ویروس، در صورتی که درمان مناسب دریافت کنند، بتوانند زندگی سالم و طولانی‌تری داشته باشند. در این مقاله، به بررسی اصول اولیه بیماری HIV، نحوه انتقال آن، علائم و درمان‌های موجود خواهیم پرداخت.

بیماری نقص ایمنی اکتسابی چیست؟

بیماری نقص ایمنی اکتسابی که به اختصار ایدز (AIDS) نامیده می‌شود، یک بیماری  نقص ایمنی ثانویه به شمار می رود. این بیماری خطرناک توسط ویروس HIV (ویروس نقص ایمنی انسانی) ایجاد می‌شود. این ویروس به تدریج سیستم ایمنی بدن را ضعیف کرده و آن را در برابر عفونت‌ها و بیماری‌ها آسیب‌پذیر می‌کند. اگر HIV درمان نشود، می‌تواند به مرحله نهایی بیماری، یعنی ایدز، تبدیل شود. در این مرحله، سیستم ایمنی بدن به شدت تضعیف می‌شود و فرد به راحتی در معرض بیماری‌های تهدیدکننده زندگی، عفونت‌ها و سرطان‌ها قرار می‌گیرد.

آیا بیماری نقص ایمنی اکتسابی همان ایدز است؟

ایدز یک مرحله پیشرفته از عفونت با ویروس HIV (ویروس نقص ایمنی انسانی) است. در طول زمان، ویروس HIV سیستم ایمنی بدن را تضعیف می‌کند و در صورتی که درمان نشود، می‌تواند به نقص ایمنی کامل منجر شود که به آن ایدز گفته می‌شود.

عامل بیماری نقص ایمنی اکتسابی

بیماری نقص ایمنی اکتسابی (AIDS)، که توسط ویروس نقص ایمنی انسانی (HIV) ایجاد می‌شود، زمانی رخ می‌دهد که سیستم ایمنی بدن به‌طور قابل توجهی ضعیف می‌شود و نمی‌تواند به‌ درستی با عفونت‌ها و بیماری‌ها مقابله کند. ویروس HIV از طریق تماس با مایعات بدن (مانند خون، منی، مایعات واژنی و شیر مادر) منتقل می‌شود و به سلول‌های ایمنی به نام سلول‌های T حمله می‌کند.

در مراحل اولیه عفونت، ممکن است فرد هیچ علامتی نداشته باشد یا علائم خفیفی تجربه کند. اما در مراحل پیشرفته‌تر، زمانی که تعداد سلول‌های T به‌طور قابل توجهی کاهش یابد، فرد در معرض عفونت‌های فرصت‌ طلب و برخی سرطان‌ها قرار می‌گیرد که می‌تواند به بیماری ایدز منجر شود.

درمان برای HIV شامل استفاده از داروهای ضدویروسی است که می‌توانند ویروس را کنترل کرده و پیشرفت بیماری را کاهش دهند، ولی در حال حاضر هیچ درمان قطعی برای آن وجود ندارد.

بیماری نقص ایمنی اکتسابی چگونه ایجاد می شود؟

بیماری نقص ایمنی اکتسابی (ایدز) زمانی ایجاد می‌شود که ویروس HIV (ویروس نقص ایمنی انسانی) به طور جدی به سیستم ایمنی بدن آسیب بزند. این فرآیند به تدریج رخ می‌دهد و در نهایت به مرحله پیشرفته‌ای به نام ایدز می‌رسد.

1. انتقال HIV: ویروس HIV از طریق مایعات بدن مانند خون، منی، مایعات واژنی و شیر مادر منتقل می‌شود. این انتقال می‌تواند از طریق روابط جنسی محافظت‌نشده، تماس با خون آلوده، یا از مادر به کودک در دوران بارداری، زایمان یا شیردهی صورت گیرد.
2. آسیب به سیستم ایمنی: HIV عمدتا سلول‌های T کمکی (که به سیستم ایمنی کمک می‌کنند) را هدف قرار می‌دهد و آن‌ها را نابود می‌کند. این سلول‌ها برای مقابله با عفونت‌ها ضروری هستند.
3. نارسایی سیستم ایمنی: با از بین رفتن تعداد زیادی از سلول‌های T، بدن دیگر نمی‌تواند به طور موثر با عفونت‌ها مقابله کند. این آسیب باعث می‌شود فرد به عفونت‌های مختلف (که به آن‌ها عفونت‌های فرصت‌طلب گفته می‌شود) و حتی سرطان‌های خاص آسیب‌پذیر شود.
4. پیشرفت به ایدز: زمانی که تعداد سلول‌های T CD4 به حدی پایین برسد که سیستم ایمنی توان مقابله با عفونت‌ها را نداشته باشد، فرد وارد مرحله ایدز می‌شود. در این مرحله، افراد بیشتر در معرض ابتلا به بیماری‌های جدی و عفونت‌های خطرناک قرار می‌گیرند.

عفونت‌های فرصت‌طلب مانند عفونت‌های قارچی، باکتریایی و ویروسی، به طور معمول در افراد با سیستم ایمنی سالم مشکلات جدی ایجاد نمی‌کنند، اما در افراد مبتلا به ایدز به دلیل ضعف سیستم ایمنی، می‌توانند زندگی فرد را تهدید کنند. در نهایت، با درمان زودهنگام و استفاده از داروهای ضد HIV، می‌توان از پیشرفت بیماری به مرحله ایدز جلوگیری کرد و کیفیت زندگی افراد مبتلا به HIV را بهبود بخشید.

علائم بیماری نقص ایمنی اکتسابی

علائم نقص ایمنی اکتسابی (ایدز) شامل:

1. مرحله حاد (اولیه): تب، گلودرد، سردرد، درد عضلات و مفاصل، راش‌های پوستی، بزرگی غدد لنفاوی.
2. مرحله مزمن: ممکن است علائم کمی داشته باشد یا بدون علامت باشد.
3. مرحله ایدز: کاهش وزن، تب طولانی‌مدت، عفونت‌های مکرر، خستگی شدید، اسهال مزمن، مشکلات تنفسی، عفونت‌های قارچی یا باکتریایی.

در صورت مشاهده این علائم، مشاوره پزشکی ضروری است.

عوارض بیماری نقص ایمنی اکتسابی

عوارض بیماری نقص ایمنی اکتسابی (ایدز) به دلیل ضعف سیستم ایمنی بدن و افزایش آسیب‌پذیری به عفونت‌ها و بیماری‌ها بروز می‌کند. این عوارض شامل:

1. عفونت‌های فرصت‌ طلب: بدن نمی‌تواند با عفونت‌ها مقابله کند، بنابراین فرد در معرض عفونت‌های جدی مانند سل، ذات‌الریه، عفونت‌های قارچی و ویروسی قرار می‌گیرد. مقاله بیماری نقص ایمنی و عفونت را بخوانید.
2. سرطان‌ها: مانند سرطان‌های مرتبط با سیستم ایمنی (مثل لنفوم یا سرطان دهانه رحم) و سایر انواع سرطان‌ها.
3. مشکلات عصبی: از جمله مشکلات حافظه، افسردگی، اختلالات روانی، و بیماری‌های عصبی مانند آسیب به مغز و نخاع (اِی‌دبلیو‌اِم).
4. کاهش شدید وزن و سوء تغذیه: فرد ممکن است دچار کاهش شدید وزن و ضعف عمومی بدن شود.
5. نارسایی اعضای بدن: عفونت‌ها و سایر مشکلات ممکن است باعث نارسایی‌های مختلف در اعضای بدن شود.

سایر بیماری های ناشی از نقص ایمنی اکتسابی

در افراد با بیماری نقص سیستم ایمنی اکتسابی (ایدز) تضعیف سیستم ایمنی باعث ابتلا به بیماری های زیر می شود:

1. سل: عفونت باکتریایی ریه که در افراد مبتلا به ایدز شایع است.
2. سیتومگالوویروس (CMV): ویروسی که می‌تواند باعث عفونت‌های چشمی، گوارشی و تنفسی شود.
3. آبله مرغان، سرخک و سایر بیماری‌ها: ویروس‌ها و بیماری‌های ویروسی که در افراد مبتلا به ایدز می‌توانند شدیدتر شوند.
4. کاندیدیازیس (برفک): عفونت قارچی که در دهان، گلو یا ناحیه تناسلی بروز می‌کند.
5. مننژیت کریپتوکوکی: عفونت قارچی که به مغز و نخاع حمله می‌کند و باعث التهاب مننژها می‌شود.
6. توکسوپلاسموز: یک عفونت انگلی که می‌تواند به مغز آسیب بزند.
7. کریپتوسپوریدیوز: عفونت انگلی که از طریق آب آلوده منتقل می‌شود.
8. سندرم بارتر: یک اختلال در تعادل الکترولیت‌ها و نمک‌ها در بدن که باعث کاهش سطح پتاسیم و سایر اختلالات می‌شود.
9. عوارض عصبی: شامل اختلالات حافظه، سردرگمی، تغییرات در رفتار، و مشکلات روانی.
10. بیماری‌های کلیوی: از جمله مشکلات کلیوی و نارسایی کلیه که در اثر عفونت‌ها یا داروهای خاص ایجاد می‌شوند.
11. این‌ها همه می‌توانند در مرحله پیشرفته بیماری ایدز اتفاق بیفتند، بنابراین درمان سریع و مدیریت صحیح بسیار مهم است.

این عوارض به دلیل ضعف سیستم ایمنی و عدم درمان موثر ویروس HIV به وقوع می‌پیوندند. درمان و مراقبت‌های پزشکی می‌توانند به کاهش خطر این عوارض کمک کنند. مقاله بیماری نقص ایمنی و پوست را بخوانید.

HIV چیست؟

HIV مخفف عبارت Human Immunodeficiency Virus به معنی ویروس نقص ایمنی انسانی است. این ویروس به سلول‌های ایمنی بدن حمله می‌کند و آنها را از کار می‌اندازد. سلول‌های ایمنی که به نام سلول‌های CD4 شناخته می‌شوند، مسئول مبارزه با عفونت‌ها و بیماری‌ها هستند. زمانی که HIV به این سلول‌ها حمله می‌کند، سیستم ایمنی بدن به مرور ضعیف می‌شود و فرد به بیماری‌های مختلف مبتلا می‌شود.

اچ ای وی چگونه سیستم ایمنی بدن را تضعیف می کند؟

ویروس HIV وارد سلول‌های سیستم ایمنی، به‌ویژه سلول‌های CD4می‌شود و در داخل آن تکثیر می‌کند. این تکثیر به قدری زیاد می‌شود که سلول ایمنی پاره شده و از بین می‌رود. ادامه این فرایند باعث کاهش تعداد سلول‌های CD4 در بدن شده و سیستم ایمنی را ضعیف می‌کند، به طوری که به مرور زمان بدن قادر به مقابله با عفونت‌ها و بیماری‌ها نخواهد بود.

انواع بیماران مبتلا به HIV

افراد مبتلا به HIV ممکن است در مراحل مختلف بیماری قرار داشته باشند. انواع مختلف بیماران مبتلا به ایدز عبارتند از:

1. افرادی که HIV دارند و به ایدز پیشرفت می‌کنند: این افراد کسانی هستند که به ویروس HIV مبتلا شده‌اند اما درمان مناسب دریافت نکرده‌اند یا درمان آنها موثر نبوده است. در این افراد، ویروس به حدی سیستم ایمنی را ضعیف کرده که به ایدز تبدیل شده است.
2. افرادی که به عفونت‌های فرصت‌طلب مبتلا می‌شوند: زمانی که تعداد سلول‌های CD4 در بدن فرد به زیر حدی معین (حدود ۲۰۰ سلول/mm³) می‌رسد، بدن در برابر عفونت‌های مختلفی مانند پنومونی، سل، و عفونت‌های قارچی آسیب‌پذیر می‌شود. این عفونت‌ها نشانه پیشرفت HIV به ایدز هستند.
3. افرادی که به سرطان‌های خاص مبتلا می‌شوند: افرادی که به ایدز مبتلا هستند، بیشتر در معرض انواع خاصی از سرطان‌ها مانند سرطان کاپوزی، لنفوم غیرهوچکین، و سرطان دهانه رحم قرار دارند. این سرطان‌ها به دلیل ضعف سیستم ایمنی بدن اتفاق می‌افتند.
4. کودکان و نوزادان: کودکانی که از مادران مبتلا به HIV به دنیا می‌آیند، ممکن است به HIV مبتلا شوند. اگر این کودکان درمان مناسب دریافت نکنند، ممکن است به ایدز مبتلا شوند. درست است. بیماری نقص ایمنی اکتسابی (ایدز) در کودکان یک نقص ایمنی ثانویه است که به دلیل ابتلا به ویروس HIV ایجاد می‌شود، نه نقص ایمنی اولیه. در نقص ایمنی اولیه، کودک از ابتدا ژن بیماری را دارد.

راه های انتقال ویروس اچ ای وی

این ویروس از طریق مایعات بدنی مانند خون، منی، مایعات واژن و شیر مادر منتقل می‌شود. اصلی‌ترین راه‌های انتقال آن شامل تماس جنسی بدون محافظت، به اشتراک‌گذاری سوزن‌ها و از مادر به کودک در دوران بارداری، زایمان یا شیردهی است.

راه های پیشگیری از ایدز

برای پیشگیری از ابتلا به ایدز (HIV) و کاهش خطر انتقال ویروس، می‌توان اقدامات مختلفی انجام داد که در ادامه به برخی از مهم‌ترین آنها اشاره می‌کنم:

1. استفاده از کاندوم در رابطه جنسی: استفاده صحیح از کاندوم در هر نوع رابطه جنسی (واژنی، مقعدی یا دهانی) می‌تواند از انتقال ویروس HIV جلوگیری کند.
2. آزمایش و مشاوره پیش از رابطه جنسی: اگر شما یا شریک زندگی‌تان مطمئن نیستید که مبتلا به HIV هستید یا نه، انجام آزمایش HIV و مشاوره می‌تواند خطرات را کاهش دهد.
3. پرهیز از به اشتراک گذاشتن سوزن‌ها و تجهیزات تزریقی: در صورتی که از مواد مخدر تزریقی استفاده می‌کنید، هرگز سوزن یا تجهیزات تزریق را با دیگران به اشتراک نگذارید.
4. پروفیلاکسی قبل از مواجهه (PrEP): افرادی که در معرض خطر بالای ابتلا به HIV قرار دارند می‌توانند از دارویی به نام PrEP (پروفیلاکسی قبل از مواجهه) استفاده کنند که می‌تواند خطر ابتلا به HIV را کاهش دهد.
5. درمان HIV در افراد مبتلا: افراد مبتلا به HIV باید درمان ضد رتروویروسی (ART) را به‌طور مرتب و درست مصرف کنند تا ویروس را کنترل کرده و خطر انتقال آن به دیگران را کاهش دهند.
6. مراقبت‌های دوران بارداری: زنان باردار مبتلا به HIV باید تحت درمان ART قرار بگیرند تا خطر انتقال ویروس به نوزاد کاهش یابد.
7. آگاهی و آموزش: آگاهی از روش‌های انتقال و پیشگیری از HIV و ایدز به خودی خود می‌تواند در کاهش شیوع این بیماری موثر باشد.

این اقدامات می‌توانند به شما کمک کنند تا از ابتلا به HIV و انتقال آن جلوگیری کنید و زندگی سالم‌تری داشته باشید.

تشخیص ایدز

تشخیص ایدز از طریق آزمایش‌های خون برای شناسایی ویروس HIV و بررسی وضعیت سیستم ایمنی انجام می‌شود. ابتدا با انجام آزمایش HIV، مانند آزمایش سریع یا آزمایش خون، وجود ویروس در بدن فرد بررسی می‌شود. در صورت مثبت بودن نتیجه، برای تأیید آن آزمایش‌های تکمیلی انجام می‌شود. سپس، تعداد سلول‌های CD4 که نشان‌دهنده قدرت سیستم ایمنی است، اندازه‌گیری می‌شود. اگر تعداد این سلول‌ها به زیر ۲۰۰ برسد، فرد وارد مرحله ایدز می‌شود. علاوه بر این، پزشکان به بررسی علائم عفونت‌های فرصت‌طلب پرداخته و در صورت لزوم آزمایش‌های اضافی انجام می‌دهند. درمان با داروهای ضد ویروسی (ART) از همان ابتدا شروع می‌شود تا از پیشرفت بیماری جلوگیری کرده و کیفیت زندگی فرد بهبود یابد.

درمان HIV و ایدز: درمان ART

در حال حاضر، هیچ درمان قطعی برای ایدز وجود ندارد، اما داروهای درمان ضد رتروویروسی یا ART (Antiretroviral Therapy) برای مدیریت این بیماری و کنترل ویروس HIV وجود دارد. درمان ART شامل مجموعه‌ای از داروها است که کمک می‌کنند ویروس HIV در بدن تکثیر نشود و سیستم ایمنی بدن آسیب نبیند.

هدف درمان ART این است که ویروس HIV را کنترل کرده و از پیشرفت آن به ایدز جلوگیری کند. این درمان شامل ترکیبی از چند دارو است که در کنار هم به کاهش بار ویروسی کمک می‌کنند و سیستم ایمنی بدن را تقویت می‌کنند. در کنار داروها تقویت سیستم ایمنی با تغذیه درست نیز حائز اهمیت است. اما هرگز جایگزینی برای دارو نیست.

داروهای درمان HIV و ایدز

در درمان HIV و ایدز، داروهای مختلفی وجود دارند که در دسته‌های مختلف قرار می‌گیرند. این داروها برای کاهش میزان ویروس در بدن و تقویت سیستم ایمنی استفاده می‌شوند:

بازدارنده‌های ترانسکریپتاز معکوس نوکلئوزیدی (NRTIs)

بازدارنده‌های ترانسکریپتاز معکوس نوکلئوزیدی (NRTIs) دسته‌ای از داروهای ضد ویروسی هستند که برای درمان عفونت HIV استفاده می‌شوند. این داروها با جلوگیری از تکثیر ویروس در بدن عمل می‌کنند و مانع ساخته شدن DNA ویروسی جدید می‌شوند. NRTIs به صورت ترکیبی با سایر داروهای ضدویروس تجویز می‌شوند تا اثر قوی‌تری داشته باشند و از مقاومت دارویی جلوگیری شود.

برخی از داروهای این گروه شامل زیدوودین، لامیوودین، تنوفوویر و آباکاویر هستند. مصرف این داروها باید دقیقا طبق دستور پزشک باشد، زیرا قطع یا مصرف نامنظم می‌تواند باعث کاهش اثر درمان شود. مانند هر داروی دیگر، NRTIs هم ممکن است عوارضی مانند تهوع، سردرد یا خستگی ایجاد کنند که در صورت شدت یافتن باید به پزشک اطلاع داده شود. این داروها از تکثیر ویروس HIV جلوگیری می‌کنند. برخی از داروهای این دسته عبارتند از:

• زالکودین (Zidovudine)
• لامی‌وودین (Lamivudine)
• آبیوودین (Abacavir)

بازدارنده‌های تران سکریپتاز معکوس غیرنوکلئوزیدی (NNRTIs)

بازدارنده‌های تران سکریپتاز معکوس غیرنوکلئوزیدی (NNRTIs) گروهی از داروهای ضد HIV هستند که با هدف قرار دادن آنزیم تران سکریپتاز معکوس عمل می‌کنند. این آنزیم برای تکثیر ویروس ضروری است و وقتی دارو آن را مسدود می‌کند، روند تکثیر ویروس کند یا متوقف می‌شود. این داروها به طور مستقیم به آنزیم می‌چسبند و مانع از تولید نسخه جدیدی از ماده ژنتیکی ویروس می‌شوند.

مصرف منظم آن‌ها طبق دستور پزشک اهمیت زیادی دارد، زیرا استفاده نادرست می‌تواند باعث مقاومت دارویی شود. از شناخته‌شده‌ترین داروهای این گروه می‌توان به افاویرنز، نِویراپین و اتراویرین اشاره کرد. هر دارو ممکن است عوارض جانبی خاصی داشته باشد که باید با نظر پزشک کنترل شود. این داروها از مراحل اولیه تکثیر ویروس جلوگیری می‌کنند. برخی از داروها شامل:

• افاویرنز (Efavirenz)
• نپرازیدون (Nevirapine)

بازدارنده‌های پروتئاز (PIs)

بازدارنده‌های پروتئاز (PIs): گروهی از داروها هستند که برای درمان برخی بیماری‌های ویروسی مانند HIV استفاده می‌شوند. این داروها با متوقف کردن فعالیت آنزیم پروتئاز، جلوی تکثیر ویروس را می‌گیرند و مانع ساخته شدن ذرات جدید ویروسی می‌شوند. مصرف این داروها باید طبق تجویز پزشک و در زمان مشخص انجام شود تا اثرگذاری آن کامل باشد.

گاهی همراه با داروهای دیگر ضدویروس تجویز می‌شوند تا نتیجه درمانی قوی‌تری داشته باشند. از عوارض احتمالی بازدارنده‌های پروتئاز می‌توان به مشکلات گوارشی، تغییر در سطح کلسترول یا قند خون اشاره کرد که با پیگیری پزشکی قابل کنترل هستند. این داروها از تکثیر ویروس در مراحل بعدی جلوگیری می‌کنند. داروهایی مانند:

• ریتوناویر (Ritonavir)
• آتاازاناویر (Atazanavir)

مهارکننده‌های ورودی (Entry Inhibitors)

مهارکننده‌های ورودی (Entry Inhibitors) گروهی از داروهای ضدویروسی هستند که از ورود ویروس به سلول‌های بدن جلوگیری می‌کنند. این داروها با مسدود کردن گیرنده‌های سطح سلول یا تغییر در پروتئین‌های ویروسی، مانع از اتصال ویروس و شروع چرخه عفونت می‌شوند. این دسته بیشتر در درمان برخی عفونت‌های ویروسی مثل HIV مورد استفاده قرار می‌گیرد و می‌تواند همراه با داروهای دیگر تجویز شود تا اثربخشی بیشتری داشته باشد.

مصرف آن‌ها باید تحت نظر پزشک باشد، زیرا ممکن است عوارض جانبی یا تداخل دارویی ایجاد کنند. شناخت صحیح دارو و پایبندی به دستور مصرف از مهم‌ترین مواردی است که باعث می‌شود درمان نتیجه‌بخش باشد و از گسترش عفونت جلوگیری شود. این داروها از ورود ویروس HIV به سلول‌های ایمنی جلوگیری می‌کنند. نمونه‌هایی از این داروها عبارتند از:

• ماراویرک (Maraviroc)

مهارکننده‌های اینتگراز (INSTIs)

مهارکننده‌های اینتگراز (INSTIs) گروهی از داروهای ضد ویروس هستند که برای درمان عفونت HIV به کار می‌روند. این داروها جلوی عملکرد آنزیم اینتگراز را می‌گیرند آنزیمی که ویروس برای اتصال مواد ژنتیکی خود به DNA سلول‌های انسان به آن نیاز دارد. وقتی این اتصال انجام نشود، ویروس نمی‌تواند در بدن تکثیر شود و روند بیماری کنترل می‌شود. از داروهای معروف این گروه می‌توان به رالتگراویر، دولوتگراویر و البیتگراویر اشاره کرد.

این داروها به طور معمول با داروهای ضدویروس دیگر ترکیب می‌شوند تا اثربخشی بیشتری داشته باشند. مصرف مهارکننده‌های اینتگراز باید دقیقا طبق تجویز پزشک باشد و قطع یا تغییر دوز خودسرانه می‌تواند نتیجه درمان را تحت تاثیر قرار دهد. پیگیری منظم و انجام آزمایش‌های دوره‌ای به پزشک کمک می‌کند تا اثر داروها بررسی شود و در صورت نیاز تغییرات لازم اعمال گردد. این داروها از پیوستن ویروس به DNA سلول‌های ایمنی جلوگیری می‌کنند. از جمله این داروها:

• رالتیگراویر (Raltegravir)
• دولوتگراویر (Dolutegravir)

درمان ترکیبی و اهمیت مصرف منظم دارو

در بیشتر موارد، درمان ART شامل ترکیب چند دارو از دسته‌های مختلف است تا موثرتر باشد. این داروها به صورت قرص‌های ترکیبی برای راحتی بیشتر بیماران در دسترس هستند. برای اینکه درمان ART موثر واقع شود، فرد باید داروها را به‌طور مرتب و طبق دستور پزشک مصرف کند. در صورتی که داروها به‌طور صحیح مصرف نشوند یا فرد دوز داروها را فراموش کند، ویروس HIV ممکن است مقاوم شود و درمان موثر نباشد.

نکات مهم در درمان ایدز

1. پیشگیری و درمان عفونت‌ها: افراد مبتلا به HIV و ایدز بیشتر در معرض عفونت‌ها هستند. بنابراین پزشکان داروهایی برای پیشگیری و درمان این عفونت‌ها تجویز می‌کنند.
2. پایش منظم: بیماران باید تحت آزمایش‌های منظم برای اندازه‌گیری تعداد سلول‌های CD4 و بار ویروسی قرار گیرند تا از اثربخشی درمان ART مطمئن شوند.
3. سبک زندگی سالم: تغذیه مناسب، ورزش و حمایت روانی می‌توانند به بهبود کیفیت زندگی کمک کنند.
4. مراقبت‌های حمایتی: حمایت‌های عاطفی و اجتماعی نیز برای مقابله با چالش‌های روانی و اجتماعی بیماری بسیار مهم است.

نتیجه‌گیری

بیماری نقص ایمنی اکتسابی(ایدز) یک بیماری تهدید کننده زندگی است، اما با درمان مناسب و مراقبت‌های لازم، افراد مبتلا به HIV می‌توانند زندگی سالم و طولانی داشته باشند. تشخیص زودهنگام و شروع درمان ART به موقع، برای جلوگیری از پیشرفت بیماری به ایدز و مدیریت موثر آن بسیار حیاتی است. افراد باید داروهای خود را مرتب مصرف کنند زیرا در صورت مصرف نامرتب بدن نسبت به داروها مقاوم می شود.

سوالات متداول